PEDARI HOTEL
Khansar / 2011

Client: Akram Madani

City and Neighborhood
Considering the dimensions and scales in the city, the building is divided into three blocks, they have fills and openings in order to sit well with the texture of the neighborhood and not seem rigid. Also there is a special consideration to its skyline such that each block has a tiny height difference with its neighbor and the one in the middle is much lower so when you look at the guesthouse from far away you only see one third of the building and either it works as a urban trace to extension of the public domain.

Natural Surroundings
From the main street next to the house, which is called Sarcheshmeh St. mount Sool, can be seen. The mountain has surrounded the city like a huge stone wall. Other parts of its hillside have amazing nature around the hotel. That’s why the gaps are created between the blocks of the building to have a view of this amazing scenery.

Khansari Genome
70 years of age difference between the two parts of the house and vast changes in the field of aesthetic, made the architects design use the same Khansari architectural concepts and details but in an up-to-date version. The architects have used the concept of’ kuche – pass – kuche ‘’ pattern in the city within the building; this has actu

ally continued inside the building and in the units and has strongly connected the city and the house. Introversion is also another concept architects considered here in a way that more emphasis is on the yard inside rather than the street. In Khansari dialect the word ‘’ khane ‘‘ (meaning house in Farsi) means room, maybe because all of the activities of a house was taking place in a room. Also rooms (khane) are usually opened to the backyard by a semi open space, and usually it’s possible to connect room to each other through door in between them. All of these characteristics have been used in the guesthouse unit apartments. Service areas resemble Khansari bazar’s corridors.

Awarded in Memar Award 1390
Published in Memar Magazine No. 70

سرای پدری
خوانسار / 1390
کارفرما : اکرم مدنی

شهر و همسایگی: با توجه به ابعاد دانههای شهری مجاور، بنای سرای پدری به 3 قطعه تقسیم شده تا دانه بندی بافت خدشهدار نشود. قطعه‌ها صلب نیستند و با شکستهایی در داخل بافت جا گرفته‌اند.  به خط آسمان شهر نیز در این قطعات توجه شده است به نحوی که هر قطعه با بنای مجاور اختلاف اندکی دارد، قطعه وسط هم بسیار کوتاه است تا هم زمانی‌که هتل را از فاصله دورتر نگاه می‌کنیم سطح اشغال آن یک سوم وضعیت واقعی دیده شود و هم به عنوان یک تراس شهری عمل کند و در نتیجه فضای عمومی شهر تا داخل بنا گسترش می‌یابد.

محیط طبیعی: ” کوه “سول” که همچون دیوار سنگی بزرگی شهرستان خوانسار را دربرگرفته است از خیابان اصلی مجاور سرای پدری یعنی خیابان سرچشمه قابل رویت است. همانند پارک سرچشمه خوانسار، باقی قسمتهای کوهپایههای سول نیز محیط طبیعی زیبایی دارد. به این دلیل، قطعات ساختمان از یکدیگر فاصله گرفتهاند تا از فاصله بینشان طبیعت خوانسار قابل رویت باشد.

 

ژن” خوانساری: طراحی این ساختمان، با توجه به فاصله زمانی 70 ساله ساخت دو بنا و تغییرات گسترده در حوزه زیبایی شناسی، بر اساس مفاهیم و برخی عناصر جزییات معماری خوانسار ، با گویشی امروزی صورت گرفته است . در مقیاس شهر در طراحی این ساختمان الگوی کوچه‌پس کوچه‌خانه به کار گرفته شده است، این الگو حتی داخل خانه نفوذ کرده در راهرویی که در سطور پایین می شناسیمش معماری را با فضای شهری چفت و بست می‌کند. درونگرایی یکی از مفاهیمی است که در این پروژه رعایت شده است، به طوری که معماری به داخل حیاط روکرده و در سطوح خارجی کم سر و صداتر است . از دیگر مفاهیم، استفاده از واژه خانه به جای اتاق در خوانسار است، چرا که در اتاق کلیه فعالیتهای خانه رخ می دهد. اتاق‌ها (خانهها) در معماری خوانسار از طریق فضای نیمه باز به حیاط می رسیدند. همچنین اتاقها قابلیت سرهم شدن را داشتند. این موضوعات در معماری واحدهای سکونتی این ساختمان رعایت شدهاند. فضاهای خدماتی واحدها نیر توسط راهرویی که تعبیری از پس کوچههای بازار خوانسار را دارند، از اتاقها تمیز داده شدهاند.

برنده جایزه معمار سال 1390
منتشر شده در شماره 70 مجله معمار