Kashan / 2015

Client: Hoda Jabarian – Kevin Magron

Iranian architecture has clear, simple and legible geometry and form. When the light comes into play, this architecture starts to show its phantasmagoric qualities. These forms being homogeneous in general are mostly smooth and sleek in the interior space; interiors sometimes can, in contrast, be filled with bricks or be embellished with the ornamental art of traditional craftsmen.

The Jaberian House’s without ornament architecture was composed of a capacious summer section (northern side) and the cosy minor winter section (southern side) in two levels: basement and the ground floor, plus a small service section in its western wing altogether accompanied by the main courtyard.

The envisioned scenario to restore the spaces of this 19th-century building was to lift up the building one storey higher so that its placement and its perspectives become more magnificent as well as rescuing the basement from under the ground to use its spatial capacity to the fullest.

This scenario may seem like a fantasy at first glance but can become reality by using a traditional spatial technique known as Gowdal Baghcheh (dug terrace garden) to hollow out and lower the courtyard one level (465 cm) into the ground and consequently turn the building into a two-storey one.

We implemented a restoration approach that fitted both to the Client’s and our vision. The Client wanted to supply the spatial circuit of tourism economy with a refreshed expression of Iranian architecture. In addition, we decided that those spatial archetypes in their entirety can remain as they are; the dimensions, the proportions, the section, the organization of spaces and their inherent principles can be maintained; but these astonishing spaces need to be rejuvenated, to be regenerated and thus be represented to the world with a new outfit.

With this regard, the legible plans of Jaberian House, tend to house new functions that aim to pour new life into its revitalized corpus. The newly produced space is entirely contemporary and comfortable and non-fanatic while narrating memoirs of Iranian architecture in its woven layers.

بوتیک هتل کاشان
کاشان / 1394
کارفرما : هدی جابریان - کوین مگرون

اشکال و هندسه معماری ایرانی ، ساده و خوانا هستند و زمانی‌ که روی آن‌ها نور می‌تابد ، فضاهای خیال انگیز به دست می‌دهند. این اشکال در بافت  شهری متجانس هستند، درحالی‌که در داخل فضاهای صیقلی دارند ، بر روی این اجسام پلاستیک گاهی با آجر پوشیده می‌شوند و گاهی هنرمندان دیگر روی آن نقش می‌آفرینند.

خانه جابریان با معماری کم تزیین ، دارای دو سطح همکف و زیرزمین بود ، تابستان نشینی مفصل با سرداب، گوشواره ها در شمال، زمستان نشین جمع و جور با زیر زمینی نا مشخص در جنوب و یک بخش خدماتی که در ضلع غرب بنا قرار گرفته بودند.

تصمیم اساسی که برای احیای فضاهای این بنا صورت پذیرفت چنین بود : ساختمان را یک طبقه بالا ببریم تا هم جایگاه و پرسپکتیو های بنا فاخرتر شوند و هم زیر زمین آن از خاک خارج شود و بسان طبقه همکف در چرخه فضایی شرکت کند.

این کار که در نگاه اول دشوار به نظر می‌رسد به الگوی فضایی گودال باغچه شباهت داشت ، ما حیاط را یک طبقه پایین بردیم تا انگار بنا دو طبقه شود.

روش برخوردی که برای احیا و تبدیل این خانه مخروبه به بوتیک هتل کردیم با خواست کارفرما هماهنگ بود، کارفرما  می خواست اشکال و هندسه ایرانی را در شکلی جدید به مخاطبان عرضه کند ، ما ضمن همراهی با وی اعتقاد داشتیم الگوهای فضایی و کلیت آن‌ها تغییر نکند، به عبارتی اندازه ها ، هندسه ، مقطع و حتی سازماندهی فضاها حفظ شد و تنها پرداخت فضا “نو” شد ، تا اشکال خیال انگیز در قامتی امروزی و به عنوان یک فضای ایرانی امروزی خود را معرفی کنند.

با این نگاه ، پلان‌های خوانای خانه جابریان نیز میزبان کارکرد های جدیدی شدند که قرار است زندگی امروزی را در خود جاری کنند ، فضایی که راحت است ، پسگرایانه نیست ولی خاطره معماری ایرانی را در لایه های خود روایت می کند.