Gorgan / 2006

Client: Ahmad Aliabadi

The main issue we faced in the project was site dimensions. Rectangular land is 6 meters wide and 30 meters long. Simple Euclidean geometry of the house sectioned by rays of light in two points weakens the depth of field. This concept is strengthened by using built-in electrical light.
To respect the neighborhood, existing sky line has been followed so that this little project is not highlighted in the urban fabric. Even though it is trying to dissolve in the sky by fading woods in it.
Very simple available materials (all material sources are within 20 miles) which are within anyone’s reach sits on the Persian loft concept. Volumes have been distributed in the space to adjust Aliabadi’s life style to Iranian contemporary architectural literature.
Considering Iranian concept like deploying Walls and ceiling for extending space or simplicity of construction details which emphasizes on artistic side of architecture, while paying attention to context and client makes The Barbod’s fruit house “Gorganian” and user friendly.
Barbod is client’s son who loves fruits; he can eat fruits for every meal. Boxes of Barbod’s fruits made of beez boxes come from Ziyarat (next to Gorgan) although he has a fruit table and a fruit storage too.
Ziyarat was a good source for the project, yard stones is collected from Ziarat River as well as “Enjilue” wood on the roof, where rain water is going directly to the pond from there.
Interior woods and stones are recyclable and details are very simple to be constructed by Gorganian contractors.

Awarded in Memar Award 1387
New York Times Selected Project of the year 2009 in Middle East
Published in Memar Magazine No. 64
Published in Brownbook

خانه میوه‌های باربد
گرگان / 1385
کارفرما : احمد علی‌آبادی

همه ساکنین خانه عاشق باربد ده‌ساله اند و باربد عاشق میوه. جای میوه های باربد مرز آشپزخانه و سالن بناست. بنایی آرام و متواضع که به آرامی در آسمان محو می گردد. به منظور پایدار ساختن بنا و حفظ ارزش‌های بستر آن، مصالح محلی و مصالح موجود در بازار گرگان با استفاده از فن آوری و جزییات ساده مورد استفاده قرار گرفتند. این امر هزینه‌های ساخت را به میزان زیادی کاهش داد. ساقه های درخت انجیلی در سقف و سنگ های رودخانه زیارت و ماسه های صدفی جزیره‌ی آشوراده در محوطه سازی به کار برده شدند. صندوق و درهای کوچک فضای خصوصی نیز از جعبه ی کندوهای عسل منطقه ساخته شدند.


رویکرد طراحی در مواجهه با مساله نورگیری ناشی از کشیدگی زمین ( عمق 30 و بر 6 متر ) ، استفاده از تمامی امکانات نور طبیعی در هر سه محور بود. با نورپردازی غیر مستقیم ضمن به دست آوردن عمق میدان، بر مرکز فضایی در میانه‌ی ساختمان تاکید گردید و با ایجاد مکث‌هایی در طول ساختمان، عمق فضا تعدیل یافت. تزیینات با الهام از معماری ایرانی به شکل “خط” خلاصه شده است. تغییر مقیاس فضاها، ریتم کلی معماری را می‌سازد. این تفاوت مقیاس به کاربر می‌قبولاند که مدت زمانی را صرف تجربه فضاها کند .

برنده جایزه معمار سال 1387
پروژه منتخب خاورمینه توسط نیویورک تایمز سال
منتشر شده در شماره 64 مجله معمار
منتشر شده در ،